Για να μη λέμε μόνο για την Ελλάδα...

Ιταλικός νεοφασισμός

Πολύ με τρομάζουν όλα αυτά, μα την αλήθεια!

Έρωτα έρωτα...

Στα κερκυραϊκά...

Άνοιξε την φανέστρα σου τεζόρο μου μπριλάντι
και γω δελέγκου θα ανοιβώ από το σκαλοπάτι
να βγιω τα όκια σου τα δυο που νε σα κολιτσιάνοι
κ' άμα θα τεταρτιαστώ θα πάω στο σπιτάλι
να μου τσιντίσουνε τον πισινό και το μερόκολο μου
τι έπαθα που σ' αγνάντεψα μεγάλο ξαφνικό μου...

Αχ!

(*) Το ποιηματάκι είναι κλεμμένο από την αγαπημένη σελίδα στο fb "ΑΥΠΝΟΙ ΚΕΡΚΥΡΑΙΟΙ ΠΕΤΕΓΟΛΑΡΟΥΝ".

(**) Οι Ζυριχιώτες έχουν τη διάλεκτό τους. Οι Βασιλειώτες τη δική τους. Οι Βερνιώτες μια άλλη και οι Λουκερνέζοι επίσης. Οι ορεσίβιοι δεκάδες άλλες. Ένα μπουτσούνι τόπος κι έχουν τριψήφιο αριθμό διαφορετικών (γερμανο)διαλέκτων αν δεν απατώμαι. Εμείς γμ το στανιό μου στην Κέρκυρα γιατί προσπαθούμε να μιλάμε ελληνικά μεταξύ μας? Την ωραιότερη διάλεκτο του κόσμου έχουμε!

(***) Τα είπα και ησύχασα.

(****) Προσπαθώ να μάθω Ζυριχιώτικα, πολύ γέλιο σου λέω! Viva διάλεκτοι!

Συζητούσα...

... σήμερα με τον Ελβετό που συντρώμε τα μεσημέρια για το πώς βρέθηκε στο καντόνι που ζει και το οποίο είναι αρκετά μακρυά απ' τη Ζυρίχη (όσο μακρυά μπορεί να είναι μια πόλη από μια άλλη στην Ελβετία - λέμε τώρα). Μου εξηγούσε λοιπόν ότι οι γονείς του είναι Ζυριχιώτες και μετακόμισαν στου διαόλου το κέρατο για να πάνε τα παιδιά τους στο διάσημο ιδιωτικό σχολείο που είχε εκεί. Τον πείραξα για το πόσο πλούσιος πρέπει να είναι και με κοίταξε με έκπληξη. Και ο Γερμανός φίλος επίσης. Παύση. Τι έγινε? Κάτι δεν ήξερα για τα ιδιωτικά σχολεία της Ελβετίας. Κάτι έχανα. Τους κοίταξα κι εγώ με απορία και μου εξήγησαν... Στα ιδιωτικά σχολεία (σε κάποια τουλάχιστον) πληρώνουν, που λέτε, όσα μπορούν. Ναι ναι, καλά καταλάβατε. Δίνουν όσο πιστεύουν ότι αξίζει ανάλογα με τις δυνατότητές τους. Αν δεν έχουν, δεν πληρώνουν. Αν έχουν πολλά και θέλουν, πληρώνουν πολλά. Αν είναι σε μια μέση οικονομική κατάσταση (πλούσιοι για τα ελληνικά δεδομένα), δίνουν ένα αντίστοιχα μέσο ποσό διδάκτρων. Το αρνητικό βέβαια είναι ότι τα σχολεία αυτά έχουν τεράστιες λίστες αναμονής (και το βλέπουμε στις ταινίες που γράφουν τα παιδιά στα 'καλύτερα σχολεία' όταν γεννηθούν :ρ) και αυτός ήταν ο λόγος που οι γονείς του παιδιού μετακόμισαν. Δεν πρόλαβαν στις λίστες αναμονής της Ζυρίχης κι άρχισαν να ψάχνουν στις υπόλοιπες γερμανόφωνες περιοχές.

Σκεφτόμουν μετά... Πόσο πίσω είμαστε και θα είμαστε. Πόσο απίθανα μου φαίνονται κάποια πράγματα και πόσο ντρέπομαι γι' αυτό και για τη χώρα μας. Σχολεία σε μια χώρα με εξαιρετικό κύρος στην εκπαίδευση, όπου πληρώνεις ανάλογα με τις δυνατότητές σου. Που δέχονται παιδιά χωρίς καμία διάκριση με το δικαιότερο σύστημα του κόσμου (first come first serve). Γονείς που αλλάζουν πόλη και δουλειά για να μπορούν τα παιδιά τους να λάβουν την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση. Δεν ξέρω τι λένε για τους Ελβετούς στην Ελλάδα, ποτέ δεν έδινα σημασία στα στερεότυπά μας. Υπάρχει μια λέξη, ωστόσο, που γράφαμε συνέχεια στις εκθέσεις του Λυκείου και νόμιζα ότι ήταν ελαφρώς ουτοπική όταν αναφερόταν σε μια ολόκληρη κοινωνία και την αντιμετώπιση των προβλημάτων της: 'Παιδεία'. Βλέπω για πρώτη φορά τι σημαίνει στην ουσία της και έχω μείνει τόσο μα τόσο έκπληκτη. Κάθε μέρα μαθαίνω, ακούω, διαβάζω κάτι καινούριο, κάτι που με κάνει να θαυμάζω ακόμα περισσότερο τους Ελβετούς και τη νοοτροπία τους. Και να λυπάμαι ακόμα περισσότερο για την κατάσταση στην Ελλάδα. Δε θέλω να ξαναγυρίσω. Πιστεύω πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Κι όσοι μπορείτε (όλοι δηλαδή, μια ιδέα είναι), θα σας συμβούλευα να φύγετε από εκεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Υπάρχει ένας απίθανος κόσμος out there που σας περιμένει να τον εξερευνήσετε... Δε φαντάζεστε τι ομορφιές κρύβει :)

View από το μπαλκονάκι μου

Λατρεύω τα χρώματα του φθινοπώρου! Και τα πεσμένα φύλλα που καλύπτουν τα πεζοδρόμια! Και τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος! Η εποχή μου :)

Να, είναι όμως κάποιες κρύες Παρασκευές...

... που με λυπεί που δεν είμαι στην Κυρήνεια με το πατρινοπαρεάκι. Κι αν όχι με το παρεάκι, σίγουρα με τον Α. που βρέξει-χιονίσει τις Παρασκευές δηλώναμε παρόν. Πέρσυ ειδικά η Παρασκευή ήταν η μέρα μας. Φεύγαμε νωρίτερα από το πανεπιστήμιο μαζί με τον Ν., γυρίζαμε στην Πάτρα για να παρακολουθήσουμε μαθήματα (αρχαίας ελληνικής) φιλοσοφίας και με το που τελείωναν τρέχαμε στην Κυρήνεια. Σχολιάζαμε όσα μας είχε αναλύσει ο κύριος Χάρης και πνιγόμασταν στην προσπάθεια να φάμε όσο πιο πολλή σαλάτα Κυρήνεια προλαβαίναμε. Η ώρα περνούσε, ο αγαπημένος μου κυρ-Γιάννης κερνούσε αβέρτα μισόκιλα κόκκινο ημίγλυκο κι εμείς τον χαβά μας... Διεθνής επικαιρότητα, μαθήματα ιστορίας από τον Α., αμπελοφιλοσοφία, κατεστραμμένα αστεία, γκρίνια, γέλια δυνατά.

Ανήκω στη βαρετή κατηγορία ανθρώπων που έχουν πάντα ανάγκη από ένα στέκι. Δε μ' ενδιαφέρει να δω όλα τα μαγαζιά μιας πόλης, μου αρκεί να βρω ένα που θα μου αρέσει και να πηγαίνω πάντα εκεί. Αν είναι δυνατόν και με τα ίδια άτομα. Να λέμε βρε παιδί μου, συνάντηση στις 9 και να μη δηλώνουμε πού. Για να γίνει η Κυρήνεια ΤΟ στέκι χρειάστηκαν γύρω στα 3 χρόνια στην Πάτρα, ίσως και παραπάνω. Για να βρω τους μόνιμους συνδαιτυμόνες μου πήρε ακόμα περισσότερο. Άργησα... Θα προλάβω άραγε να κάνω ένα μέρος "δικό μου" στη Ζυρίχη?

Περίεργοι οι σημερινοί καιροί... Γυρνάς από 'δω κι από κει και δεν προλαβαίνεις να δεθείς. Γνωρίζεις ανθρώπους και λίγο αργότερα πρέπει να φύγουν. Γνωρίζεις μέρη και πριν προλάβεις να τα κάνεις σπίτι σου, πρέπει να τα αποχαιρετίσεις. Όχι πως δε μ' αρέσει... Αλλά να, είναι μερικές Παρασκευές που θα ήθελα να είμαι στην Κυρήνεια :)

Γκαντεμιά είναι...

Έχω να παραδώσω 3 εργασίες την Τετάρτη. Και έπαθα φονικό τσιρλιό. Τροφική δηλητηρίαση για να το πω διακριτικά. Από αυτή που δεν μπορείς να σταθείς όρθια απ' τους πόνους και παίρνεις το αγαπημένο σου λογοτέχνημα στην τουαλέτα.

Να του καεί το ντιβιντί αυτουνού που μου πούλησε το δαιμονικό σνίτσελ το μεσημέρι. Άντε μας τώρα!

Δε μ' αρέσει η αλλαγή ώρας...

6 παρά και έχει ήδη βραδιάσει! Τστς!

Να κάτι τέτοια βλέπω και βγάζω σπυριά...

Παπάδες στο facebook να γράφουν αποσπάσματα απ' τη Βίβλο ως status messages στο πολυτονικό! Και μη χειρότερα!

Δε γράφω...

... για τις χθεσινές συλλήψεις στα Εξάρχεια. Βαρέθηκα, κουράστηκα.

Σήμερα έκανα μια πολύ όμορφη διαπίστωση ενώ έτρωγα μεσημεριανό στις 11.30 (φυσικά όχι πια μόνη, τώρα δικτυώθηκα :ρ). Είναι η πρώτη φορά ίσως στη ζωή μου που δε θέλω να φύγω απ' το μέρος που ζω. Ίσως φταίει ότι ακόμα είναι αρχή και δεν έχω προλάβει να βαρεθώ ή να βρω πράγματα που με χαλάνε. Ίσως πάλι να μην υπάρχει όντως τίποτα σ' αυτήν την πόλη που να με χαλάει. Μ' αρέσουν οι άνθρωποι κι αυτό φαντάζομαι ήταν που μου έλειπε πάντα όπου βρισκόμουν. Και στην Κέρκυρα μου άρεσαν βέβαια. Τότε είχα ανάγκη να φύγω για άλλους λόγους. Ήμουν 17, έπρεπε να εξερευνήσω τον κόσμο :) Και πήγα στην Πάτρα (ουδέν σχόλιο). Τα Χριστούγεννα δε θα γυρίσω. Μάλλον ούτε το Πάσχα. Το καλοκαίρι ίσως να δουλεύω. Δεν ξέρω αν θέλω να γυρίσω. Είν/μαι όμορφα εδώ :)

ΥΓ: Συγγνώμη που δεν απαντάω σε πολλά εμαιλ, μηνύματα κλπ. Είναι δύσκολη περίοδος και όποτε βρίσκω λίγο χρόνο, γράφω συνήθως εδώ. Από την επόμενη Πέμπτη νομίζω θα είμαι ελάχιστα πιο χαλαρή και θα επανέλθω ίσως στην αλληλογραφία μου χιχι

Ουυυ...

Βγήκαμε και σε κάτι πρώτοι!

Τύχη είναι... (Παρτ ΙΙ)

... γυρίζεις στο σπίτι κουρασμένη, πεινασμένη, στενοχωρημένη, με το βλέμμα χαμηλά. [Τι να κάνουμε? Συμβαίνουν κι αναποδιές.] Ανοίγεις μηχανικά το γραμματοκιβώτιο και βλέπεις ένα δέμα. Αναθαρρεύεις, είναι από το σπίτι. Θυμάσαι ότι είχες ζητήσει κάποιο έγγραφο πριν μέρες... Αλλά γιατί δέμα? Τρέχεις πάνω, το ανοίγεις και βλέπεις... τον παράδεισο! 4 τάπερ με διαφόρων λογιών μπισκότα, κουλουράκια και ... μελομακάρονα! Όλα τα αγαπημένα σου! Ξεκινάς να τρως λιμασμενοδώς πριν ακόμα τα βγάλεις από το δέμα και τότε με την άκρη του ματιού σου αντιλαμβάνεσαι κάτι περίεργο... Ένα ζευγάρι κάλτσες με ψίχουλα στον πάτο του δέματος! Τι στο καλό? Πας να τις καθαρίσεις και νιώθεις κάτι μέσα... Τα χάπια που εδώ δεν μπορούσες να πάρεις χωρίς συνταγή γιατρού...

Α ρε ελληνίδα μάνα!!! Καλά τα τάπερ και στη Ζυριχηλάνδη, αλλά και παράνομη διακίνηση φαρμάκων???

Α ρε μάνα (δις)! :))

Προς τον φίλο ή τη φίλη...

... που μπαίνει σχεδόν κάθε μέρα στο μπλογκ ψάχνοντας για "ταινία γκέι άντρες μαύροι"...

Δεν έχουμε!

Ευχαριστώ!

Τύχη είναι...

... να πεινάς γιατί το μεσημεριανό που έφτιαξες ήταν μια παταγώδης αποτυχία, να μην έχεις τίποτα στο ψυγείο / ντουλάπι, να μην έχεις χρόνο να πας στο σούπερμαρκετ γιατί έχεις δουλειά και τότε ... να σου χτυπά την πόρτα η συγκάτοικος και να σε ρωτά αν θέλεις να φας την γκουρμεδιά που ετοιμάζει με τον σύζυγο.

Και μου είχε σπάσει τη μύτη... Ω ψυχή μου!!

Δε θα είναι πολύ προκλητικό...

... να βγει πρόεδρος της ΝΔ η κόρη του δράκουλα?

Νησάφι πια με τις 3 ****οικογένειες!

Είναι κάποιες μέρες εξωφρενικά παράξενες...

Μια τέτοια ήταν και η σημερινή. Τι να σας πρωτοπώ? Όλο περίεργες συμπτώσεις / ανακαλύψεις / καταστάσεις.

Ανακάλυψα ότι στον όροφο που δουλεύω υπάρχουν ντουζιέρες. Ευρύχωρες, καθαρές, με χώρο για να ξεντυθείς και να βάλεις τις πετσέτες σου, με σαπουνάκια κι όλα τα κομφόρ. Σπουδαία διαπίστωση, τώρα ξέρω ότι μπορώ και να διανυκτερεύσω χωρίς να φοβάμαι πώς θα φαίνονται τα μαλλιά μου την επομένη.

Στο μεσημεριανό γεύμα γνώρισα έναν Ελβετό συμφοιτητή. Σιγά τα αυγά θα πείτε. Έλα όμως που δεν είναι έτσι! Βλέπετε, οι Ελβετοί δε μας μιλάνε. Θέλουν τον χρόνο τους έμαθα. Να τους πεις πρώτα γεια. Την επόμενη εβδομάδα ξανά γεια. Τη μεθεπόμενη που θα σου απαντήσουν για πρώτη φορά "γεια" μέσα απ' τα δόντια, πρέπει να τους ρωτήσεις τι κάνουν. Αν σου απαντήσουν, τους κατέκτησες. Αν, δε, πιάσουν κουβέντα την επόμενη φορά που θα τους δεις με δική τους πρωτοβουλία, τότε παίρνεις μάστερ στις διαπολιτισμικές σχέσεις με ειδίκευση "Πώς να προσεγγίσετε έναν φαινομενικά απρόσιτο λαό: Μυστικά και στρατηγικές". Μολοταύτα και εντούτοις, το μεσημέρι γνωρίσαμε έναν Ελβετό που καθόταν στο ίδιο τραπέζι, ο οποίος ήταν εξαιρετικά πρόσχαρος και αστείος (με την καλή έννοια).

Σα να μην έφτανε αυτό, μερικές ώρες αργότερα ήρθε απ' το εργαστήριο που δούλευα, μαζί με κάποιους άλλους διεθνείς για να με πάρουν να πάμε για μπύρες. Η απιθανότητα αυτής της κίνησης με έχει οδηγήσει σε μια διαρκή κατάσταση χαζοχαρουμενίασης έκτοτε.

Πήγαμε για μπύρες και περάσαμε πολύ καλά. Εκεί γνώρισα και άλλους Ελβετούς, που ήταν απρόσμενα καλή παρέα. Πρώτη φορά σήμερα ένιωσα ότι γίνομαι μέρος αυτού του πανεπιστημίου. Πολύ όμορφη αίσθηση και την είχα τεράστια ανάγκη ;)

Μίλησα πολλές ώρες με μια κοπέλα απ' την Ελλάδα που μάλλον δε συμπαθούσα πολύ ως τώρα. Και διαπίστωσα πόσο λάθος ήμουν. Μοιάζουμε σα δυο σταγόνες νερό σα χαρακτήρες. Από τα ελάχιστα άτομα που έχω γνωρίσει σ' αυτόν τον κόσμο και έχουν όλα τα κουσούρια μου.

Καθώς περπατούσαμε και της έλεγα τα σώψυχά μου για το νέο μου έρωτα (δεν είμαι σίγουρη ακόμα - θα το σκεφτώ), μας ήρθε μια λιγούρα. Μια και δυο πήγαμε στο σουπερμάρκετ της γειτονιάς να πάρουμε σοκολάτες. Εκεί που έψαχνα το ψυγείο με τα τιραμισού, τον είδα. Τον έρωτα καλέ! Που μόλις είχε γυρίσει στη Ζυριχηλάνδη από ταξίδι. Σημάδι σημάδι!

Μετά τις σοκολάτες, πήγαμε σε ένα περίεργο μπαρ να πιούμε μια ακόμα μπύρα και δύο τύποι με ξυρισμένα κεφάλια μας χαιρέτισαν τείνοντας το δεξί. Η ελληνίδα λέει ότι υπερβάλλω κι ότι απλώς μας χαιρέτισαν. Δεν είμαι σίγουρη, μπορεί... Πάντως στο μπαρ μια φορά δεν κάτσαμε.

Γύρισα στο σπίτι και από το διπλανό δωμάτιο της συγκατοίκου ακούγονταν χμμ ... "περίεργοι" θόρυβοι. Πήγα στο μπάνιο και είδα το νεσεσσέρ του έτερου ημίσεως (σιτεμένος, μένει σε άλλη πόλη). Μάλλον ήρθα σε ακατάλληλη ώρα.

Ενώ σας γράφω όλα αυτά τα ανούσια, το μωρό που κοιμάται στο από πάνω δωμάτιο έπεσε στον ύπνο του. Να μα τον Άη Σπυρίδωνα! Ακούστηκε ένας γδούπος, μετά κλάματα και μετά το τρεχαλητό των γονιών.

Πεινάω τρελά, αλλά δεν τολμώ να βγω απ' το δωμάτιο. Ποτέ δεν ξέρεις, ας είμαι διακριτική. Και στο google reader μου είδα αυτό. Ω ρε δήλια καταραμένη!

Όσο μεγαλώνω, τα κερκυραϊκά μου βγαίνουν πολύ πιο αυθόρμητα από τα ελληνικά. Σήμερα που μιλούσα με την κοπέλα, χρειάστηκε να αυτοδιορθωθώ 2-3 φορές και να σκεφτώ τις αντίστοιχες ΄ελληνικές΄ λέξεις.

Άντε να κάτσω να διαβάσω λίγο, μπας και σταματήσουν τα παρανοϊκά. Αρκετά είδα / έμαθα / άκουσα για σήμερα! Καλή σας νύχτα!

Τελείωσε το ανταποκριτικό έργο...

Από εδώ και πέρα έχει μόνο διάβασμα. Δε θα βγαίνω απ' το σπίτι ή το εργαστήριο, εκτός κι αν έρθει η συντέλεια. Σήμερα ήρθα πρώτη μέρα να δουλέψω στο εργαστήριο, όπου κάνω τη διπλωματική μου. Το προηγούμενο διάστημα διάβαζα στο σπίτι, αλλά παρατήρησα ότι η απόδοσή μου δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή, οπότε είπα να αλλάξω τακτική. Περίεργα πράγματα, που λέτε, συμβαίνουν εδώ. Έξω απ' το γραφείο των μεταπτυχιακών υπάρχει ένας νιπτήρας και κάθε 3 και λίγο έρχεται κάποιος να πλύνει τα δόντια του, να χτενιστεί, να κοιταχτεί. Ο Κινέζος που κάθεται στο απέναντι πιτσί κοιμάται. Σχεδόν όλοι εδώ μέσα κυκλοφορούν με παντοφλοειδή υπόδηση, κάτι σαν Μιτσούκο+κάλτσα μαύρη. Το μόνο θετικό είναι ότι οι τουαλέτες είναι πολύ καθαρές. Αυτό διότι δεν υπάρχουν γυναίκες, άρα μάλλον μόνο εγώ τις χρησιμοποιώ στον όροφο.

Αυτά. Πάω να συνεχίσω. Τσάο!

Γιώργος Σακελλάρης

Μπράβο του!

Αναζητώντας τη χαμένη μου ενέργεια...

Παλιά έπινα καφέδες. Νες συνήθως, αλλά με πείραζε στο στομάχι. Γαλλικό μετά, που διατηρούσα σε θερμός του λίτρου, αλλά κι αυτός με χαλούσε μετά από κάποιο αριθμό φλυτζανιών ημερησίως. Στη συνέχεια, το γύρισα στο πράσινο τσάι. Τόνους σου λέω, ρήμαξα την παραγωγή της πρώην Κεϋλάνης, νυν (το νυν είναι η ελληνική εκδοχή του γερμανικού nun?) Σρι Λάνκα. Αλλά κι αυτό σε κάποια φάση άρχισε τις παρενέργειες. Απ' όταν ήρθα εδώ, πιθηκίζοντας τα Αμερικανάκια, το έριξα στα energy drinks. Πλέον αν δεν πιω τη δόση μου στην ώρα της, κυκλοφορώ ωσάν ζόμπι. 5' λεπτά μετά το πιοτί αντιθέτως, είμαι μες στην ενέργεια και το κέφι. Par...aloge, εσύ που τα έχεις ήδη περάσει, για πες τι έρχεται μετά? Πότε πέφτω στα παράνομα?

Περιμένω συμβουλές για -όσο γίνεται- φυσικές μεθόδους τόνωσης :)

Να περνάτε καλά ;)

Ακρίβεια...

Οι Muse στο Βερολίνο 95 ευρώ.

Οι Muse στη Ζυρίχη 179 ευρώ.

Άτιμη κενωνία που άλλους τους ανεβάζεις κι άλλους τους ρίχνεις στα τάρταρα!

Έχω κολλήσει τρελά...

Και πριν λίγο που το έπαιζε το ραδιόφωνο, άλλαξε η συγκάτοικος σταθμό για να μου βάλει Μπρίτνι και Ουπς αι ντιντ ιτ εγκεν! Τστς!

Πανέμορφο και το παραπάνω κλικ με σκηνές από το αγαπημένο μου "V for Vendetta"!

Καλό Σαββατοκύριακο αγαπημένοι/ες!