Χιονίζειιιιιι!!!!!!

:)))))))))))))

Έχω πήξει απ' το διάβασμα...

Άσχημα σου λέω. Και το επόμενο κενό για διάλειμμα που διαφαίνεται στον ορίζοντα είναι η 23η Δεκέμβρη, όταν με το καλό έρθουν οι επισκέπτες μου από Ελλάδα για τις διακοπές. Ως τότε διάβασμα, εργασίες, παρουσιάσεις, αναφορές, γκρίνια από τον σουπερβάιζορ, καφέδες, αϋπνία, υπερένταση, γκρίνια στον σουπερβάιζορ (ε δε θα γκρινιάζει μόνο αυτός), περιορισμένη κοινωνική ζωή (τουλάχιστον είναι όλοι στην ίδια φάση οπότε δε νιώθω άσχημα). Δύσκολα στην ξενιτιά φίλοι μου! Δε μασάμε βεβαίως, απ' την Κέρκυρα είμαστε, αλλά όσο να 'ναι... δύσκολα! :)

Και μέσα σ' όλα αυτά, μαθαίνεις ότι έχασε η ομάδα δις σήμερα! Και καλά το ποδόσφαιρο δε με ενδιαφέρει, αλλά και στο μπάσκετ ρε γμτ? Α ρε Γιαννάκη! Στάνη τους πήρες, ανθρώπους τους έκανες. Που να σε πιάκει φονικό τσιργιό, να μη συφτάκεις να χαρείς τη νίκη... Στην εθνική δε σου άρεσε... Τσου! Έχε χάρη που σου έχω αδυναμία!

Αυτά από εδώ... Ελπίζω τουλάχιστον εσείς να περνάτε όμορφα και πιο ξεκούραστα! Περιμένω νέα σας! Κι αν δεν απαντώ σε εμαιλ κλπ. μην πτοείστε, τα διαβάζω πάντα και πολύ χαίρομαι ;)

ΥΓ: Νομίζω ότι θα κάνω την επανάστασή μου απόψε και θα πάω για ύπνο από τώρα (12.30) κι ας έχω 13,287 εκκρεμότητες. Αυτά είναι, άλλοι αλλάζουν τον κόσμο, εγώ επαναστατώ με το να πέφτω νωρίς για ύπνο :ρ Αχ!

Πάρ΄το αλλιώς

Διάβασα αυτήν τη μάλλον διαφορετική μαρτυρία για τα γεγονότα του '73 και νιώθω ότι πρέπει να είναι ότι πιο ειλικρινές έχει υποπέσει στην αντίληψή μου σχετικά. Μακρυά από ηρωικές κορώνες και επαναστατικά παραληρήματα, μου φαίνεται τουλάχιστον αυθεντική. Ποιος ξέρει τι έγινε τότε, δεν ήμασταν εκεί. Και γιατί προσπαθούμε να το επαναλάβουμε με το ζόρι? Έχει νόημα? Όλη την ώρα γκρινιάζω για την αστυνομία, τα φασισταριά, τη στάση μας απέναντι στους μετανάστες και γενικότερα τους "αδυνάτους" κι αυτό δεν έχει αλλάξει. Μη δεν έχουν γίνει όμως και οι αυτονομιζούμενοι/αποκαλούμενοι αριστεροί χειρότεροι τραμπούκοι? Τους φοβάμαι πια κι αυτούς και προφανώς αναφέρομαι σε εκείνη την περίεργη μερίδα ανεγκέφαλων που απλώς ψάχνουν μια αφορμή να τα σπάσουν, έτσι για πλάκα, για να τη δούμε επαναστάτες.

Γιατί τόση βία στην Ελλάδα? Κάθε μέρα διαβάζω για επιθέσεις, γκαζάκια, ξύλο, αυγά από αριστερούς, δεξιούς, τον Φούφουτο και τον Κουτρούλη. Αν έχω πιάσει σωστά το κλίμα, δεν ξέρεις από πού θα σου 'ρθει. Έτσι αμιά αλλάζουν τα πράγματα? Τι καθυστερημένα σκηνικά είναι αυτά? Και η πατάτα με το εμβόλιο? (άσχετο αλλά σχετικό) Γιατί σας τρελαίνουν? Ποιος το χέζει κι αυτό? Γιατί τόσο κουτόχορτο ρε γμτ? Τι τους κάναμε?

Ευρώπη σου λέει μετά...

Βγήκα σήμερα να πιω κι εγώ μια μπύρα και τι διαπίστωσα? Στην Ελβετία επιτρέπεται το κάπνισμα στους κλειστούς χώρους! Το είχα δει και σε άλλα μαγαζιά, αλλά τότε δεν πολυκάπνιζαν, οπότε νόμισα ότι ήταν κάτι σαν εξαίρεση, χώροι καπνιζόντων ορ σάμθιν. Δε φτάνει που σκυλοβαρέθηκα γιατί δεν κολλούσε η παρέα (20 έλληνες μαζεμένοι, πόσο ν' αντέξεις?), δε φτάνει που δεν ήπια την μπύρα γιατί ήταν χάλια (και για να λέω ότι ήταν μια μπύρα χάλια, σημαίνει ότι μάλλον δεν ήταν καν μπύρα), τώρα βρωμάω και ολόκληρη καπνίλα! Τέτοιο ντουμάνι ούτε στα μπουζούκια!

Παλιοζωή! Αν ξαναβγώ με παρέα άνω των 3 Ελλήνων, να μου σερβίρουν μπύρα σαν τη σημερινή και χειρότερη και να με βάλουν να την πιω με το ζόρι! Χειρότερο δε μου έρχεται αυτήν τη στιγμή...

Αυτά, γκρίνιαξα και ησύχασα. Πάω να διαβάσω τώρα :p

Στα διαλείμματα απ' το διάβασμα...

Ταξιδεύω :)

Α και θέτω νέους στόχους. OK μπορεί να βρίσκομαι ακόμα στα 6/50, με 2-3 επιπλέον να είναι στο πρόγραμμα για το κοντινό μέλλον, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Ίσως την καταφέρω τη λίστα κάποτε :)

Η δίκη

Όχι στην Άμφισσα, στον Άρη να την κάνετε...


Πηγή

Τραγουδούσα...

... κι εγώ με περισσό κέφι "Για χατίρι σου ξημερώνει, βγαίνει η πούλια βγαίνει ο αυγερινός..." (συνοδεύεται από κλιτς των δαχτύλων - λαϊκό τραγούδι ντε) και η από πάνω μου χτύπησε το ταβάνι τρις. Μα δεν καταλαβαίνω... Δεν είμαι καλλίφωνη? Μη δεν της άρεσε το τραγούδι? Περίεργοι άνθρωποι...

Διαπίστωσα σήμερα τι μου έχει λείψει στη Ζυρίχη. Όχι, φυσικά δεν είναι η Ελλάδα. Ούτε το φαγητό, η διασκέδαση ή δεν ξέρω τι. Ούτε ίσως η Κέρκυρα (ακόμα)... Ε αυτό που μου λείπει πολύ πολύ, φίλοι μου αγαπημένοι, είναι οι Κερκυραίοι.

Ολόκληρη Ζυρίχη έναν Κερκυραίο να μιλήσω σωστά ελληνικά δεν έχω βρει. Όλο Αθηναίοι με δήθεν προφορά και συμπεριφορά και Θεσσαλονικείς, απ' τους οποίους συνήθως απέχω - βαριέμαι αφόρητα τα κολλήματά τους. Τι ζητάω? Έναν οποιοδήποτε Κερκυραίο, να πιούμε σα γουρούνια, να καφροαστειευτούμε, να γελάσουμε με τη ψυχή μας, να αλληλοπαινευτούμε για το πόσο μπροστά είναι η Κέρκυρα μας.

Το λατρεύω το παλιονησί και κυρίως τους ανθρώπους του. Μου λείπουν τα τραγούδια στο δρόμο, οι "μορφές" του νησιού που όλοι πειράζουμε και αγαπάμε, τα δυνατά γέλια, το αδιάκοπο βρίσιμο (ειδικά όταν προέρχεται από γιαγιάδες), οι ψευτοκατάρες και οι αναφορές σε μορφές του χριστιανισμού σαν απάντηση στο "καλημέρα", οι Καμπιελιώτισσες και οι Λευκιμμαίοι, το ότι μπορείς να πεις ότι βλακεία σκεφτείς χωρίς ποτέ να παρεξηγείται κανείς, ότι δε χρειάζεται να ξέρεις τον άλλο για να τον αποκαλέσεις αγάπη σου, ότι πίνουμε σα να μην υπάρχει αύριο, ότι αρκεί να έχεις συστηθεί με τον άλλο (κάποιες φορές ούτε αυτό) για να του πεις τα σώψυχά σου, τι κάνεις στο κρεβάτι ή τα τελευταία κουτσομπολιά της πόλης, ότι πάντα υπερβάλλουμε μέχρι αηδίας όταν περιγράφουμε μια ιστορία, ότι είμαστε τελείως ασόβαροι και μπορούμε να γελοιοποιήσουμε τα πάντα, ότι είμαστε αδιάκριτοι και σκατοπερίεργοι, ότι αγαπάμε και το δείχνουμε.

Αν γυρίσω ποτέ στην Ελλάδα, θα είναι για να ζήσω στην Κέρκυρα κι αυτό είναι υπόσχεση :) Όσο γυρίζω στον κόσμο αυτό, είμαι σίγουρη ότι θα βρω και μέρη ομορφότερα απ' το νησί μου (2-3 θα υπάρχουν). Ανθρώπους ομορφότερους απ' τους Κερκυραίους όμως δε θα βρω... Δεν υπάρχουν :)

Για πείτε τώρα... Παραμονή του Αγιού με ποιόνε θα φάω λουκουμάδες?

Όλο ανέβαλλα...

... να σας παρουσιάσω τη νέα μου πόλη. Ευτυχώς που μας επισκέφθηκε ο αγαπητός ΚιτσοςΜήτσος και ετοίμασε το σχετικό φωτορεπορτάζ. Από εμένα θα περιμένατε ακόμα για καιρό! :)

Πολύ ενδιαφέρουσες (όπως πάντα) και οι περιγραφές που προηγήθηκαν για τη Λουκέρνη και τη Βασιλεία.

Κιτσομήτσο, σε περιμένω να εξερευνήσουμε και την άγρια φύση της Ελβετίας :)

Πολλά φιλιά όμορφες και όμορφοι!

Κάποιες φορές...

... οι ειδήσεις απ' την Ελλάδα είναι τόσο μα τόσο εξωφρενικές που δεν ξέρεις... Να γελάσεις, να ουρλιάξεις, να μελαγχολήσεις? Και πάνω που λες ότι τα έχεις δει όλα, ότι τίποτα δεν μπορεί να σε ξαφνιάσει πια, σκάει μια ειδησάρα σαν την προηγούμενη. Έλα ** στον τόπο σου! Άφωνη!

Τα λύσαμε όλα, ας αποκαταστήσουμε και την αδικία που μπορεί να έγινε πριν 80 χρόνια. Έτσι, για να μη μείνει καμία μελανή σελίδα στη σύγχρονη πολιτική ιστορία, μην έχουν να λένε :p

Τι να πω? Δε βρίσκω λόγια... Μνήσθητι μου!

Δεν είναι υπέροχο...

... όταν είσαι στενοχωρημένος, κουρασμένος, αγχωμένος, άσχημα βρε παιδί μου, να βλέπεις ένα όμορφο χαμόγελο και ξαφνικά να ξεχνάς τα πάντα?

Έτσι κάπως ήμουν σήμερα. Τα ξέρετε, όταν έχεις πολλή δουλειά και κλείνεσαι μέσα, αναπόφευκτα έρχεται κάποια στιγμή η θλίψη. Τα τελευταία βράδια δεν πολυκοιμόμουν. Πολύ άγχος. Ούτε έτρωγα, κόμπος το στομάχι. Με πιάνει once in a while, τα ξέρετε. Και να, σήμερα εκεί που σερνόμουν και σκεφτόμουν ότι έπρεπε να βιαστώ, να γυρίσω σπίτι να διαβάσω (πάλι), με βρήκε το χαμόγελο. Αγαπώ εξ ορισμού τους ανθρώπους που χαμογελούν με τα μάτια. Που όταν γελούν, φωτίζει όλο τους το πρόσωπο και η ψυχή μας μαζί. Κι ας το κάνουν σπάνια, χαλάλι :)

Και ξαφνικά πάει και η μιζέρια και όλα. Πήρα τηλ. μια φίλη, πήρα αγκαζέ κι έναν Γερμανό συμφοιτητή που βρέθηκε στο δρόμο μου και πήγαμε να δούμε τη φωτισμένη πόλη! Ακόμα δεν έχουν ολοκληρώσει τον στολισμό, αλλά δεν πειράζει. Περπατούσαμε για πάνω από μία ώρα. Και έφαγα και μια τεράστια σοκολάτα με φουντούκι. Το διάβασμα μπορεί να περιμένει. Σε λίγο θ' ανάψουν τα χριστουγεννιάτικα λαμπιόνια...

Post-it από τη συγκάτοικο

Αγαπητή Lucinta, καταλαβαίνω ότι μπορεί να είσαι ερωτευμένη, όμως φαίνεται πως έχεις ξεχάσει να πληρώσεις το νοίκι γι' αυτόν το μήνα. Δε θέλω να σε πιέσω, απλά στο υπενθυμίζω ώστε να μη χρειαστεί να πληρώσεις πολλά χρήματα μαζεμένα τον Δεκέμβρη.

Και ξαφνικά και πριν ακόμα πιω τον πρωινό καφέ, συνειδητοποιώ ότι είναι 10 του μήνα και

1. δεν έχω πληρώσει το νοίκι που βάσει συμβολαίου πρέπει να δίνω την 1η μέρα τρέχοντος,
2. κυκλοφορώ στην πόλη με ΜΜΜ εδώ και μία εβδομάδα χωρίς να έχω ανανεώσει τη μηνιαία κάρτα,
3. οι kinder γαλακτοφέτες έχουν τελειώσει εδώ και μέρες και έχω ξεχάσει να πάω σουπερμάρκετ για ανεφοδιασμό.

Συμπέρασμα:

Πάλι καλά που συγκατοικώ με την πιο τρελή Ζυριχιώτισσα και δε βρήκα τα ρούχα μου σε σακούλες έξω απ' την εξώπορτα.

Τι στο καλό? Εχάζεψα!

Για να μη λέμε μόνο για την Ελλάδα...

Ιταλικός νεοφασισμός

Πολύ με τρομάζουν όλα αυτά, μα την αλήθεια!

Έρωτα έρωτα...

Στα κερκυραϊκά...

Άνοιξε την φανέστρα σου τεζόρο μου μπριλάντι
και γω δελέγκου θα ανοιβώ από το σκαλοπάτι
να βγιω τα όκια σου τα δυο που νε σα κολιτσιάνοι
κ' άμα θα τεταρτιαστώ θα πάω στο σπιτάλι
να μου τσιντίσουνε τον πισινό και το μερόκολο μου
τι έπαθα που σ' αγνάντεψα μεγάλο ξαφνικό μου...

Αχ!

(*) Το ποιηματάκι είναι κλεμμένο από την αγαπημένη σελίδα στο fb "ΑΥΠΝΟΙ ΚΕΡΚΥΡΑΙΟΙ ΠΕΤΕΓΟΛΑΡΟΥΝ".

(**) Οι Ζυριχιώτες έχουν τη διάλεκτό τους. Οι Βασιλειώτες τη δική τους. Οι Βερνιώτες μια άλλη και οι Λουκερνέζοι επίσης. Οι ορεσίβιοι δεκάδες άλλες. Ένα μπουτσούνι τόπος κι έχουν τριψήφιο αριθμό διαφορετικών (γερμανο)διαλέκτων αν δεν απατώμαι. Εμείς γμ το στανιό μου στην Κέρκυρα γιατί προσπαθούμε να μιλάμε ελληνικά μεταξύ μας? Την ωραιότερη διάλεκτο του κόσμου έχουμε!

(***) Τα είπα και ησύχασα.

(****) Προσπαθώ να μάθω Ζυριχιώτικα, πολύ γέλιο σου λέω! Viva διάλεκτοι!

Συζητούσα...

... σήμερα με τον Ελβετό που συντρώμε τα μεσημέρια για το πώς βρέθηκε στο καντόνι που ζει και το οποίο είναι αρκετά μακρυά απ' τη Ζυρίχη (όσο μακρυά μπορεί να είναι μια πόλη από μια άλλη στην Ελβετία - λέμε τώρα). Μου εξηγούσε λοιπόν ότι οι γονείς του είναι Ζυριχιώτες και μετακόμισαν στου διαόλου το κέρατο για να πάνε τα παιδιά τους στο διάσημο ιδιωτικό σχολείο που είχε εκεί. Τον πείραξα για το πόσο πλούσιος πρέπει να είναι και με κοίταξε με έκπληξη. Και ο Γερμανός φίλος επίσης. Παύση. Τι έγινε? Κάτι δεν ήξερα για τα ιδιωτικά σχολεία της Ελβετίας. Κάτι έχανα. Τους κοίταξα κι εγώ με απορία και μου εξήγησαν... Στα ιδιωτικά σχολεία (σε κάποια τουλάχιστον) πληρώνουν, που λέτε, όσα μπορούν. Ναι ναι, καλά καταλάβατε. Δίνουν όσο πιστεύουν ότι αξίζει ανάλογα με τις δυνατότητές τους. Αν δεν έχουν, δεν πληρώνουν. Αν έχουν πολλά και θέλουν, πληρώνουν πολλά. Αν είναι σε μια μέση οικονομική κατάσταση (πλούσιοι για τα ελληνικά δεδομένα), δίνουν ένα αντίστοιχα μέσο ποσό διδάκτρων. Το αρνητικό βέβαια είναι ότι τα σχολεία αυτά έχουν τεράστιες λίστες αναμονής (και το βλέπουμε στις ταινίες που γράφουν τα παιδιά στα 'καλύτερα σχολεία' όταν γεννηθούν :ρ) και αυτός ήταν ο λόγος που οι γονείς του παιδιού μετακόμισαν. Δεν πρόλαβαν στις λίστες αναμονής της Ζυρίχης κι άρχισαν να ψάχνουν στις υπόλοιπες γερμανόφωνες περιοχές.

Σκεφτόμουν μετά... Πόσο πίσω είμαστε και θα είμαστε. Πόσο απίθανα μου φαίνονται κάποια πράγματα και πόσο ντρέπομαι γι' αυτό και για τη χώρα μας. Σχολεία σε μια χώρα με εξαιρετικό κύρος στην εκπαίδευση, όπου πληρώνεις ανάλογα με τις δυνατότητές σου. Που δέχονται παιδιά χωρίς καμία διάκριση με το δικαιότερο σύστημα του κόσμου (first come first serve). Γονείς που αλλάζουν πόλη και δουλειά για να μπορούν τα παιδιά τους να λάβουν την καλύτερη δυνατή εκπαίδευση. Δεν ξέρω τι λένε για τους Ελβετούς στην Ελλάδα, ποτέ δεν έδινα σημασία στα στερεότυπά μας. Υπάρχει μια λέξη, ωστόσο, που γράφαμε συνέχεια στις εκθέσεις του Λυκείου και νόμιζα ότι ήταν ελαφρώς ουτοπική όταν αναφερόταν σε μια ολόκληρη κοινωνία και την αντιμετώπιση των προβλημάτων της: 'Παιδεία'. Βλέπω για πρώτη φορά τι σημαίνει στην ουσία της και έχω μείνει τόσο μα τόσο έκπληκτη. Κάθε μέρα μαθαίνω, ακούω, διαβάζω κάτι καινούριο, κάτι που με κάνει να θαυμάζω ακόμα περισσότερο τους Ελβετούς και τη νοοτροπία τους. Και να λυπάμαι ακόμα περισσότερο για την κατάσταση στην Ελλάδα. Δε θέλω να ξαναγυρίσω. Πιστεύω πως δεν υπάρχει καμία ελπίδα. Κι όσοι μπορείτε (όλοι δηλαδή, μια ιδέα είναι), θα σας συμβούλευα να φύγετε από εκεί όσο το δυνατόν γρηγορότερα. Υπάρχει ένας απίθανος κόσμος out there που σας περιμένει να τον εξερευνήσετε... Δε φαντάζεστε τι ομορφιές κρύβει :)

View από το μπαλκονάκι μου

Λατρεύω τα χρώματα του φθινοπώρου! Και τα πεσμένα φύλλα που καλύπτουν τα πεζοδρόμια! Και τη μυρωδιά του βρεγμένου χώματος! Η εποχή μου :)

Να, είναι όμως κάποιες κρύες Παρασκευές...

... που με λυπεί που δεν είμαι στην Κυρήνεια με το πατρινοπαρεάκι. Κι αν όχι με το παρεάκι, σίγουρα με τον Α. που βρέξει-χιονίσει τις Παρασκευές δηλώναμε παρόν. Πέρσυ ειδικά η Παρασκευή ήταν η μέρα μας. Φεύγαμε νωρίτερα από το πανεπιστήμιο μαζί με τον Ν., γυρίζαμε στην Πάτρα για να παρακολουθήσουμε μαθήματα (αρχαίας ελληνικής) φιλοσοφίας και με το που τελείωναν τρέχαμε στην Κυρήνεια. Σχολιάζαμε όσα μας είχε αναλύσει ο κύριος Χάρης και πνιγόμασταν στην προσπάθεια να φάμε όσο πιο πολλή σαλάτα Κυρήνεια προλαβαίναμε. Η ώρα περνούσε, ο αγαπημένος μου κυρ-Γιάννης κερνούσε αβέρτα μισόκιλα κόκκινο ημίγλυκο κι εμείς τον χαβά μας... Διεθνής επικαιρότητα, μαθήματα ιστορίας από τον Α., αμπελοφιλοσοφία, κατεστραμμένα αστεία, γκρίνια, γέλια δυνατά.

Ανήκω στη βαρετή κατηγορία ανθρώπων που έχουν πάντα ανάγκη από ένα στέκι. Δε μ' ενδιαφέρει να δω όλα τα μαγαζιά μιας πόλης, μου αρκεί να βρω ένα που θα μου αρέσει και να πηγαίνω πάντα εκεί. Αν είναι δυνατόν και με τα ίδια άτομα. Να λέμε βρε παιδί μου, συνάντηση στις 9 και να μη δηλώνουμε πού. Για να γίνει η Κυρήνεια ΤΟ στέκι χρειάστηκαν γύρω στα 3 χρόνια στην Πάτρα, ίσως και παραπάνω. Για να βρω τους μόνιμους συνδαιτυμόνες μου πήρε ακόμα περισσότερο. Άργησα... Θα προλάβω άραγε να κάνω ένα μέρος "δικό μου" στη Ζυρίχη?

Περίεργοι οι σημερινοί καιροί... Γυρνάς από 'δω κι από κει και δεν προλαβαίνεις να δεθείς. Γνωρίζεις ανθρώπους και λίγο αργότερα πρέπει να φύγουν. Γνωρίζεις μέρη και πριν προλάβεις να τα κάνεις σπίτι σου, πρέπει να τα αποχαιρετίσεις. Όχι πως δε μ' αρέσει... Αλλά να, είναι μερικές Παρασκευές που θα ήθελα να είμαι στην Κυρήνεια :)

Γκαντεμιά είναι...

Έχω να παραδώσω 3 εργασίες την Τετάρτη. Και έπαθα φονικό τσιρλιό. Τροφική δηλητηρίαση για να το πω διακριτικά. Από αυτή που δεν μπορείς να σταθείς όρθια απ' τους πόνους και παίρνεις το αγαπημένο σου λογοτέχνημα στην τουαλέτα.

Να του καεί το ντιβιντί αυτουνού που μου πούλησε το δαιμονικό σνίτσελ το μεσημέρι. Άντε μας τώρα!

Δε μ' αρέσει η αλλαγή ώρας...

6 παρά και έχει ήδη βραδιάσει! Τστς!

Να κάτι τέτοια βλέπω και βγάζω σπυριά...

Παπάδες στο facebook να γράφουν αποσπάσματα απ' τη Βίβλο ως status messages στο πολυτονικό! Και μη χειρότερα!

Δε γράφω...

... για τις χθεσινές συλλήψεις στα Εξάρχεια. Βαρέθηκα, κουράστηκα.

Σήμερα έκανα μια πολύ όμορφη διαπίστωση ενώ έτρωγα μεσημεριανό στις 11.30 (φυσικά όχι πια μόνη, τώρα δικτυώθηκα :ρ). Είναι η πρώτη φορά ίσως στη ζωή μου που δε θέλω να φύγω απ' το μέρος που ζω. Ίσως φταίει ότι ακόμα είναι αρχή και δεν έχω προλάβει να βαρεθώ ή να βρω πράγματα που με χαλάνε. Ίσως πάλι να μην υπάρχει όντως τίποτα σ' αυτήν την πόλη που να με χαλάει. Μ' αρέσουν οι άνθρωποι κι αυτό φαντάζομαι ήταν που μου έλειπε πάντα όπου βρισκόμουν. Και στην Κέρκυρα μου άρεσαν βέβαια. Τότε είχα ανάγκη να φύγω για άλλους λόγους. Ήμουν 17, έπρεπε να εξερευνήσω τον κόσμο :) Και πήγα στην Πάτρα (ουδέν σχόλιο). Τα Χριστούγεννα δε θα γυρίσω. Μάλλον ούτε το Πάσχα. Το καλοκαίρι ίσως να δουλεύω. Δεν ξέρω αν θέλω να γυρίσω. Είν/μαι όμορφα εδώ :)

ΥΓ: Συγγνώμη που δεν απαντάω σε πολλά εμαιλ, μηνύματα κλπ. Είναι δύσκολη περίοδος και όποτε βρίσκω λίγο χρόνο, γράφω συνήθως εδώ. Από την επόμενη Πέμπτη νομίζω θα είμαι ελάχιστα πιο χαλαρή και θα επανέλθω ίσως στην αλληλογραφία μου χιχι